Leven, dood, eenzaamheid, vrijheid

Eind 2004: Maandenlang ben ik bezig geweest, uit de ene vorm vloeide een andere voort. Er ontstond een vogel, een vrouw, een vloer met licht en schaduwen. Nadat het af was, verhuisde het schilderij direct naar de zolder. Er was iets, waarom ik het niet wilde zien. 

2009: De verhuizing. Het schilderij, wat ik alweer op de nieuwe zolder had gezet, komt naar beneden. ‘Zullen we deze op hangen?’ Mijn eerste reactie: ‘Nee!’ De standvastigheid van mijn huisgenoten neemt het over van de weerstand. Vrienden komen binnen, kijken naar het schilderij maken opmerkingen en stellen vragen. Pas dan komt het proces echt op gang. ‘Een kruis!’ Waarom heeft de schaduw van de vogel geen hoofd?’ Krachtig, kleurrijk, luguber, diep: allerlei woorden passeren de revue. En zetten me aan het denken… 

Begin 2004 werd mijn zoon geboren, eind 2004 overleed mijn vader, mijn moeder bleef alleen over in haar huis op het platteland. Een roerige periode van licht en donker, van vreugde en verdriet, van stilstaan en verdergaan. Voor mij heeft dit schilderij inmiddels zoveel waarde gekregen en zoveel inzichten opgeleverd. Steeds als ik ernaar kijkt, of als een ander er wat over opmerkt, ontstaan er weer nieuwe inzichten. Bij de toeschouwer en bij mijzelf, eveneens in de rol van toeschouwer. Kunst als toegang tot het onbewuste.