Het mysterie van het collectief bewustzijn

Bewustzijn en onderbewustzijn, of misschien beter nog, universeel bewustzijn; het fascineert me al mijn hele leven. Niet in woorden, die zijn er nog niet voor. Wel in beelden en ervaringen. Beelden en ervaringen die me vooruitsnellen of misschien wel parallel bestaan, maar die ik met mijn bewustzijn nog niet kan plaatsen. Niet vreemd eigenlijk, als je bedenkt dat pas in de laatste decennia doorbraken gemaakt worden als het gaat om de betekenis van bewustzijn. Kwantumfysica, Biocentrisme, misschien niet de woorden die je direct in verband zou brengen met kunst. Voor mij zijn het onderzoeksgebieden die me eindelijk, na zo’n 20 jaar schilderen en schrijven, zicht beginnen te geven op de betekenis van wat ik zie en ervaar in het proces.

Vandaag enkele reacties op het schilderij dat ik ‘De Vrouw in Blauw’ noem. Zie de reacties hieronder en voel je vrij om een comment te plaatsen.

De ‘Vrouw in Blauw’ roept bij heel wat waarnemers een onuitsprekelijke reactie op. Beklemming, onrust, zijn een paar woorden die naar de oppervlakte komen. Vergelijkbaar met mijn eigen gevoel. Een harnas waar we in zitten, wat we om onszelf heen creëren. Een harnas van conditioneringen. “Spreken is zilver, luisteren is goud’, als je je kop boven het maaiveld uitsteekt, wordt ‘ie eraf gehakt’. Maar is het leven niet een podium om elkaar mee te nemen, te inspireren, te helpen nieuwe inzichten en perspectieven te verwerven. Waarom vinden velen, zoals ik dat zelf ook lang vond, het zo benauwend om dat podium te betreden. Waarom staat de een daar vol verve, en houdt de ander zich afzijdig? Of stelt zich verdekt op als waarnemer? Wat is de rol van de waarnemer? Voor mijzelf is dit tot voor kort de belangrijkste rol in mijn leven geweest. Waarnemen, observeren, uitzoeken, ervaren. En creëren, wat ikzelf vervolgens als externe waarnemer observeer. Waarnemen verandert het perspectief, letterlijk als ik de conceptuele natuurkundigen en biologen die hun hoofd boven het maaiveld uit durven te steken, mag geloven. Het is een reden dat ik nu mijn schilderijen exposeer, ondanks de belofte aan mezelf om dat nooit te doen. De conditionering zat diep. Heel diep. Maar zonder jullie rol als waarnemer bestaat er geen kunst, geen resonantie, geen verhalen die we creëren, geen verbondenheid. En is het mysterie van collectief bewustzijn niet te ontrafelen. Een fascinerend proces.